Stille Nacht
Woensdag 06 Januari 2010 om 11:11Mijn kerst was rustig. Rustig en anders. Voor zover ik kan spreken van een gemiddelde kerst (we vieren pas sinds de scheiding van mijn ouders kerst in plaats van Sinterklaas), ging een gemiddelde kerst gepaard met een overdaad aan consumptie. Consumptie van niet één, maar ongeveer drie, zeven-gangen diners en consumptie van de halve Bijenkorf. Vooral in de jaren direct na de scheiding van mijn ouders kan ik terugblikkend wel zeggen dat we onze eenheid als familie tot op zekere hoogte in stand hebben kunnen houden door het uitdelen van (te) dure cadeaus.
Nu dat mijn vader wederom gelukkig getrouwd is (breek me de bek niet open over de treinen overigens) en mijn moeder net een nieuw huis heeft gekocht met haar lief, lijkt het stof der commercie weer wat te zijn gaan liggen. En dus had ik een Sinterklaasavond laat in november, met beschaafde kado’tjes van onder de 20 euro en een kerstdiner met de ‘nieuwe familie’ met twaalf mensen, maar slechts één gang: ouderwetsche Hollandsche gourmet.
Eerste kerstdag zaten mijn lief en ik dan ook met zijn tweeën aan het kerstdiner. Of nu ja, met zijn drieën, want Meneertje had ook een bakkie vleesch natuurlijk. Een stille avond waarin we niemand anders spraken dan elkaar, waarin we al om tien uur in bed Star Wars lagen te kijken en ons nét niet klem aten aan het Cappucino-ijs van de Delhaize.
Een stille nacht, waarin ik me vooral heel fijn voelde bij het ‘dit is van mij’-gevoel. En dan heb ik het niet over de cadeaus of de dure spullen – die waren er niet. Maar over ónze kerstballen die wij zelf kochten bij de Hema, ónze kerstboom die we zelf de trap op sleepten naar óns huisje. Óns kerstdiner, óns avondje, óns eigen volwassen kerstfeestje.
Ik begin nesteldrang te krijgen geloof ik. Dat, of ik ben gewoon oud aan het worden.
Kerstdiner: Delhaize
Meneertje’s kerstdiner: Royal Canine lamsbrokjes
Drank: Lindemans Cabernet Sauvignon