Valérie
Vrijdag 02 Juli 2010 om 10:27
Ik vind dat zeuren over bikini's altijd mag. Ik zeur ook graag over bh's. Want wie heeft ooit bedacht dat je, zodra je bij een bepaalde letter in het alfabet bent aangekomen ongeveer een fortuin moet uitgeven aan een beetje gezellige stevigheid. Bovendien, dan heb je het nog niet eens over ongelooflijk groot. Ik verbaas me er altijd over als mannen het (heel erg stoer) hebben over borsten van vrouwen. De gemiddelde man komt toch echt niet verder dan D, misschien DD, maar dan hebben we het al wel gelijk over meloenen. Ech van die heeeeeleeeee grote. Dat de cupmaat nog meer letters van het alfabet kent dan A, B, C, D gaat aan veel mannen voorbij. Dit geldt trouwens ook voor de gemiddelde lingeriezaak.
Na jaren zoeken, zweten en zuchten in pashokjes van allerlei bekende lingeriezaken, waarbij een medewerkster in een laatste wanhoopspoging zuchtend een laatje opentrekt om daar vervolgens die (superdure) bh met die ´onmogelijke´ maat van jou tevoorschijn te toveren in de meest spannende kleuren zoals wit, zwart en huidskleur (holadiejee!), heb ik sinds twee jaar een antwoord gevonden op mijn eigen lingerievraagstuk: Sandra Bra in Utrecht. Echt een uitkomst en je wordt er ook nog eens super geholpen. Bh´s en bikini´s (!) in alle mogelijke kleurtjes en veel verschillende modelletjes. Ze verkopen er mijn favouriete merk: Freya. En pas je een bh niet dan kan je je keuze maken uit een hele muur vol met vrolijke bh´s. Het budgetvraagstuk is hiermee nog niet opgelost, want voor een beetje setje zit je toch wel minimaal aan de 80 euri. En, als je in Brussel woont en NU een bikini nodig hebt, heb je hier natuurlijk ook weinig aan. Maar toch.
X-ies, Valérie,
Vrijdag 07 Mei 2010 om 11:29
Op Koninginnedag stonden de zus van lief, man en kind voor ons huis. "We kijken nu naar binnen". Alarmbel. Ontspan. "Ik zie een pot thee, kopjes, resten van saté, lege bierflesjes, vieze borden, nog meer lege flesjes, flessen wijn, een vrijwel lege kamer... zijn jullie er toevallig?".
Gelukkig. Nee, we zijn niet thuis. De rommel is alleen te zien door het raam. En dan valt het nog best mee. Wij zijn op het volgende feestje. De koningin is jarig en dat vieren wij. De troep van de geslaagde BBQueen van de vorige avond in huis en tuin hebben we genegeerd door de deur achter ons dicht te trekken. Nog even worden de sporen van de zelfgemaakte hamburgers, watermeloensalade, champignon- en zalmspiesjes, worstjes, saté, prosecco en bier niet weggewist. We hebben bovendien heerlijk ontbeten tussen de feestresten van de vorige avond. Dat is nagenieten. Gewoon even de boel de boel laten en dan verder gegaan. Opruimen is geen prioriteit, zeker niet op Koninginnedag. En dat voelt goed. En ontspannen. Ook als er familie per ongeluk naar binnen kijkt en vooral als je in mijn geval de dag daarop op vakantie gaat en vijf dagen later in een schoon huis terugkeert.
Alsof al de rommel zich vanzelf heeft opgelost. En alsof iemand the day after niet 5 uur heeft staan afwassen, vegen, dweilen, schrobben en boenen. Waar ik hem erg dankbaar voor ben natuurlijk. Rommel lost zichzelf niet op. De vuilniszakken (en het zijn er veel!) met troep staan hier al een week, want het vuil wordt niet opgehaald. En ik heb beloofd de badkamer schoon te maken. Ik ga eerst nog even de stad in denk ik. Misschien is het straks toch schoon. Je weet maar nooit.
X-ies, Valérie,
Woensdag 31 Maart 2010 om 14:35
De laatste tijd ben ik ook druk bezig met minder druk te zijn. Daarbij hoort dan natuurlijk nadenken over mijn persoonlijke planning. Want wil je minder druk zijn, dan moet er ergens meer tijd vandaan komen. Waar leg ik de prioriteit? Waar besteed ik mijn tijd aan? Al met al ben ik daar dus dan weer best druk mee.
Wat me vooral opvalt is dat ik 's avonds veel tijd kwijt ben met zoiets geestdodends als het zappen voor de tv. Ga ik snel na volleybal naar huis, omdat ik druk ben. Kijk ik vervolgens tot middernacht naar de tv. Zo onnodig. Maar er is echt best veel discipline voor nodig om de knop van de digitale tv om te zetten in de radio. Een o zo simpele handeling. En ik heb eigenlijk veel leukere of toch in ieder geval nuttigere dingen te doen. Zo heb ik nog drie boeken liggen. Anderhalf voor de leesclub, want ik loop een half boek achter, een boek dat mijn moeder van een vriendin heeft gekregen toen ik geboren werd en het boek van Charles Landry over creatieve steden... Bovendien moet ik mijn belastingaangifte nog doen, nog geld overmaken naar een vriendinnetje en ben ik nog bezig met een 'geheim' borduurwerkje... Zoveel is het niet, maar de dagen vliegen voorbij, zonder dat ik 's avonds iets nuttigs doe of laat staan doe wat ik leuk vind.
Maar vanavond heb ik het licht gezien. Ik citeer Gary Vaynerchuck: "Stop watching fucking lost". En in iets beschaafder Nederlands zeg ik vanaf nu Nee tegen Teeveeee. Tenzij er echt iets leuk op is natuurlijk.
PS: Gary Vaynerchuck - do what you love (no excuses!) op ted.com
X-ies, Valérie,
Dinsdag 26 Januari 2010 om 11:25
Sinds ik twee jaar geleden gestopt ben met roken heb ik het gevoel dat ik geen enkel rauw randje meer heb. Wat je ziet, dat ben ik. Ik verbaasde mensen altijd met mijn slechte gewoonte: “Wat!!!! Rook jij????” En ik genoot dan ook van die aller-aller-slechtste gewoonte. Vooral in de zon op het terras, of met koffie in een cafeetje, of aan de bar in de kroeg, toen dat nog mocht. Eerst Davidoff, op de middelbare school, want die zien er zo mooi uit, en later Marlboro. Nooit light. Het doet nog steeds pijn dat mijn nieuwe verstandige ik haar laatste sigaret op 1 januari 2008 om 4.30 heeft uitgedrukt en er nooit meer een heeft aangeraakt.
Een goed vriendinnetje van ons allebei noemde mij laatst haar ‘in-voor-alles-vriendinnetje’. Ik ben dan niet rauw of wild, maar wel, tot vermoeiends toe, overal voor te porren. Er is niet veel wat ik bijvoorbeeld uit principe niet doe. En ik kan niet veel dingen bedenken die ik écht, écht niet leuk vind. Ik heb een wandelcluppie, een boekencluppie, een leuke-dingen-doen-cluppie, en bij gelegenheid een naai- en eetcluppie. Ohja en een volleybalcluppie. Ik wil altijd mee naar de film, een museum, bloemenmarkt, een voorstelling, De Galgenwaard, pannenkoekenhuis, IKEA, lapjesmarkt, noem het maar op. En ik ben denk ik de enige die het nooit erg vond om met het harmonieorkest over straat te marcheren.
Alleen wil ik tegenwoordig soms ook gewoon iets vaker op de bank zitten, borduren (sinds kort een nieuwe hobby, vind het serieus echt leuk*), naar een knapperend haardvuur kijken (het lijkt een wonder, maar de openhaard werkt!) en erwtensoep eten. Mijn eigen huismus-cluppie.
* Fantastisch boekje gekocht Achterlijke gladiool. #@&!!! Borduren voor bitches van Julie Jackson.
X-ies, Valérie,
Maandag 11 Januari 2010 om 09:30
Ik lees eigenlijk meer boeken dan dat ik films kijk. Vaak ben ik te ongeduldig voor een film en Dvd’s kijk ik eigenlijk nooit. Zeg maar: NOOIT. Dit tot grote frustratie van mijn lifi. Toch laten sommige films op tv, of in de bioscoop, want dat vind ik wel leuk, een indruk achter. Niet eens de hele film, maar een woord, gebeurtenis of een gemoedstoestand. Laatst kreeg ik van een teamgenootje de tip om een hele leuke korte film te bekijken: Liefde, dood en luchtgitaar. Echt een aanrader! Er komt een prachtig woord in voor, namelijk to elope. Dat betekent zoiets als er samen tussen uitknijpen, er vandoor gaan. Pure romantiek. Het is iets wat je alleen met iemand anders kan doen. Eigenlijk een beetje zoals jullie: samen naar Brussel.
Toen mijn lifi en ik voor het eerst, na bijna een jaar, heel erg verliefd elkaar de liefde verklaarde, voelde ik mij alsof we ook aan het elopen waren, terwijl we al die tijd gewoon op dezelfde plek stonden. Het was 3 uur ’s nachts, herfst, aan de Oude Gracht. Er kwamen mensen langs, en mensen langs, en mensen langs, maar wij bevonden ons in onze bubble tot er iemand zei: “He, mag ik wat respect voor de mensen zonder relatie hier?!”.
Genoeg gezwijmel. Een groot verdriet heb ik laatst verbeeld gezien in Revolutionairy Road (2009) met Kate Winslet en Leonardo DiCaprio. Een prachtig hartverscheurende film en natuurlijk weer over de liefde. En het gebrek aan communicatie. Hoe je compleet verloren raakt wanneer je ophoudt met elkaar te spreken. Aan het einde van de film kon ik niet stoppen met huilen, door de tragiek van het niet samen elopen, terwijl dat eigenlijk het plan was.
Ten slotte, en dan houd ik op, twee films die mijn gemoedtoestand echt van slag hebben gebracht: Before sunrise (1995) en het vervolg Before sunset (2004). In beide de films spelen Ethan Hawke en Julie Delpy de hoofdrol. Ik moet je wel waarschuwen, want het zijn eigenlijk twee hele trage films. Volgens IMDB: “One of those movies, you either love, or you hate”. In mijn geval het eerste en ik heb de films dan ook samen met mijn vriendinnetje S. geduldig bekeken. Een aantal andere vriendinnetjes die ik de films heb aangeraden vielen in slaap, maar als je houdt van een heus liefdesverhaal, met prachtige dialogen, dan moet je deze films zien. En je laten meenemen door het verhaal. S. en ik waren prompt helemaal verliefd, en dan niet op elkaar.
Liefde, dood en luchtgitaar
X-ies, Valérie,
Woensdag 06 Januari 2010 om 10:57
Ik weet niet hoor, maar wat mij betreft was dit een aparte kerst. Het KNMI kondigde op 2de kerstdag aan dat er sprake was van een witte kerst, terwijl ik dat niet kon zien. Wat blijkt, volgens de definitie van een witte kerst, moet er op beide kerstdagen een gesloten sneeuwdek op een bepaalde plaats liggen. En deze bepaalde plaats in Nederland is De Bilt. Als ik in Utrecht was gebleven dan had ik blijkbaar een witte kerst gehad, maar ik was bij mijn ouders in de Achterhoek en daar was tijdens deze landelijke witte kerst geen sneeuwvlok te bekennen.
Nee, neem dan de week voor kerst. Toen ben ik, terwijl jij in die super vertraagde Thalys zat, ingesneeuwd in een vakantiebungalow in Roompot Vakantiepark Kijkduin. De week na kerst is opnieuw verrassend, want op het moment dat ik de sneeuw heel hard nodig heb, komt de regen in de Zwitserse Alpen met bakken uit de hemel. Apart, ja.
Ohja, en op 2de kerstdag zat ik alleen aan het kerstdiner. Wel in overleg hoor, geen paniek, we gaan niet uit elkaar ofzo. Na het diner belandde ik al vroeg met mijn zusje in de kroeg. Hier werd ik geconfronteerd met het volgende: een concurrent die je concurrent niet is, maar toch wel je concurrent is, of voelt, zeker met bier op. Inderdaad, het vriendinnetje van een ex. Iemand die ik nog nooit eerder heb gezien en die nu is met iemand die ik heel vaak heb gezien, maar nu ook al heel lang niet meer zie. Apart dus. En daarbij: stel je eens voor dat je je nieuwe liefde voorstelt aan je vrienden, staat er een oude liefde op nog geen halve meter afstand. Irritant! Argh, ik was ineens zo’n schim uit het verleden en als klap op de vuurpijl gedroeg ik me ook nog zo! Van schrik dronk ik nog een paar biertjes, gooide ik daar per ongeluk Liquor43 in en gleed ik uit over opgevroren sneeuwresten. Zo eindigde mijn kerst nog al apart, namelijk horizontaal voor de kroeg.
Kroeg: Schiller
Drank: Bavaria, Liquor43
Witte kerst: www.knmi.nl/cms/content/26607/witte_kerst_in_nederland
X-ies, Valérie,
Donderdag 17 December 2009 om 12:00
Sinds jij in Brussel woont, probeer ik anders na te denken over afstanden: twee uur is niet ver, maar niet eens zo ver. Dat maakt jou opzoeken, máár 2 uur rijden. Oke, zonder files en mits je weet hoe je Brussel in en weer uit rijdt. Wat een ingenieus tunnelsysteem!
Maar goed, in de relativering van afstanden kun je dus ook door slaan. Een paar maanden geleden besloot ik met een vriendinnetje terug te gaan naar de stad waar we samen een half jaar hebben gestudeerd. Dit was alweer 4 jaar geleden en het werd tijd om herinneringen op te halen. Mijn vriendinnetje heeft een leaseauto, een tankpas en is niet snel uit het veld te slaan. Een ideale combinatie voor een weekendje Tsjechië. We vertrekken donderdag en we doorkruizen Nederland en Duitsland. Noem een bekend knooppunt en wij zijn er langs gereden. Tegen de tijd dat we bij Dresden de grens over gaan, Praag voorbij rijden en de afslag naar Brno nemen, hebben we er tien uur opzitten. Weer twee uur later worden we warm onthaald door mijn Tsjechische vriendinnetje, vriend en kind. De twaalfuur durende reis verdwijnt als sneeuw voor de zon. Maar slechts 48 uur later stappen we weer in de auto. We kunnen tot twee keer toe niet betalen met de tankpas, niet met onze pinpassen en hebben geen contant geld. We rijden vervolgens uren in de file. Zondagnacht plof ik uitgeput naast mijn liefje neer na een reis van zeker 14 uur. Maandagochtend om 7 uur gaat de wekker.
Tsjechië behoort dus tot de categorieën: wel ver weg. In een weekend op en neer naar Tsjechië blijkt te doen, maar is niet super aan te raden. Volgende keer kom ik met de auto – of trein - naar Brussel en ga ik vliegen naar Brno. Ryan air vliegt er gewoon op. Ben je er in 2 uur. Is het weer even ver als Brussel.
Stad: Brno – Tsjechië
X-ies, Valérie,
Maandag 14 December 2009 om 11:36
Ik heb mij vanaf september in een avontuur gestort: een cursus Frans op vrijdagavond. Vol frisse moed ben ik begonnen. Heb er verjaardagsfeestjes voor afgezegd, zelfs het Nederlands Film Festivalgala. JA inderdaad, dé uitreiking van de gouden kalveren. Très sérieux dus die cursus van mij.
Alleen… ik dacht dat ik mij inschreef voor een opfriscursus. Gemoedelijk in een klasje de verstofte Franse grammatica wat oppoetsen in je hoofd. Het bleek eerder een soort snelkookpan. Dat woord heb ik inmiddels ook geleerd, maar het is mij al weer ontschoten. Drie uur lang in sneltreinvaart van simpele werkwoordvervoeging, naar passé composé, imparfait, aanwijzende voornaamwoorden, wederkerende werkwoorden en uiteindelijk les 7: de subjonctif. Een medestudent weet het voor elkaar te krijgen om de tweede les de volgende vraag te formuleren: heb je al kastanjes geraapt? En dan in het Frans. Pardon?!
De subjonctif. Dat is waar ik ben afgehaakt. En ook een beetje omdat aan mij in de lessen steeds minder werd gevraagd. Mijn hoofd werd ook steeds roder en mijn uitspraak steeds beroerder. De docente weet het nog niet, maar ik ga niet meer. Ik heb mijn eigen cursus Frans bedacht. Met een beetje hulp van de Sint, die ik niet om een onuitputtende woordenschat heb gevraagd, maar wel om een dvd-box van 5 Franse films. En de Elle ligt voortaan op de rand van de bank. De Franse Elle. Als ik je kom opzoeken in Brussel, je parle francais. Absolutement.
Tijdschrift: Elle
Cursus Frans: opfriscursus Frans Volksuniversiteit
Dvd-box: Volkskrant Franse Cinema – 5 dvd’s (nu maar hopen dat ik ‘em krijg 
)
X-ies, Valérie,
Woensdag 25 November 2009 om 09:51
Ik kan er nog niet helemaal aan wennen.
Althans, ik heb het niet eens zozeer door: ik handel ernaar. Na het werk boodschappen doen. Eten koken. Één bordje opscheppen. Één set bestek pakken. En aan tafel! Vervolgens lekker ’s avonds een kopje thee drinken. Waterkoker aan. Één theezakje pakken – niets raars aan. Één theekopje volgieten en lekker zelf op de bank neerploffen.
Schijn ik dus ineens met nog iemand anders in een huis te wonen. Iemand die misschien ook een bordje eten wil, en het leuk zou vinden als ik wacht met eten totdat hij ook aan tafel zit. Iemand die misschien ook een kopje thee wil. Ik had ook een pot thee kunnen zetten. Of in ieder geval kunnen vráááágen of hij ook zin zou hebben.
Pfrrrrrrt. Samen wonen is echt wennen.
X-ies, Valérie,
Dinsdag 03 November 2009 om 11:57
De tijd tussen net afgestudeerd zijn en werken zie ik niet als een groot zwart gat. Niet dat jij dit zo ziet, hoor, maar je hoort het soms: “oei, en toen was het er: het zwarte gat…”. Ik zie het meer als een grote gapende witte leegte. Vooral fel wit, ik stel me er op de een of andere manier steeds licht bij voor. Geen vaste lijnen. Geen tijdskader. Alles, werkelijk alles ligt open. Al schijnt dat nu dus inderdaad anders te zijn, maar dat kon men niet voorzien. Hé. Dat het zo erg zou zijn.
En dan toch de vraag: wat voor werk… Doe je? Wil je? Heb je? Kan je. Sollicitatiebrieven schrijven? Opstellen van een goed cv? Hoe? Daar maak je dus een pdf-je van legt mijn lief mij uit. Dat is veel professioneler. Aha. We lezen elkaars brieven, bekijken elkaars cv, melden ons aan op Linkedin. Want ook dat hoort. Als je werkt. Of het van plan bent.
En dan: word ik ineens gebeld. Oke. Ik heb er natuurlijk wel een brief voor via de e-mail verstuurd. Ik kom door ronde 1 heen en daarna door nog een ronde. Ten slotte een assessment – halleluja, over stress gesproken – en heb ik de baan. Mijn baan. Mijn eerste echte baan. Zelf veroverd. Ow Yeah!
X-ies, Valérie,
